KAUNERTALER GLETSCHERSTRASSE
In de zomer van 1998 verblijf ik voor het eerst van mijn leven in oostenrijk. Uberhaupt in de Alpen trouwens. Op vakantie in Serfaus besluiten we op een dag de weg door het Kaunertal te rijden naar de gletscher (eindpunt 2750 mtr). Onderweg zien we een aantal fietsers moeizaam hun weg omhoog werken en dat inspireert om het zelf ook ooit eens te doen. Een nieuwe (vakantie) hobby is geboren. In 2002 komen we terug in Serfaus, dit keer gewapend met racefiets en conditie. Speciaal voor deze tocht heb ik 39 x 28 gemonteerd, wat thuis op de Holterberg zelfs op 10% een onmogelijk klein verzet lijkt. Dat dit zo'n beetje het enige verzet is wat ik de hele vakantie gebruik kon ik toen nog niet weten!
bij de ingang van het Kaunertal, net voorbij Prutz
In Oostenrijk aangekomen 'train' ik de eerste week op de Fisser Hohe. Op een zonnige zaterdag met een gunstige weervoorspelling vertrekken we. In tegenstelling tot 2003 start ik vanuit Serfaus zelf (1450 mtr), dat betekent eerst een lekkere afdaling naar het Inntal. Aangekomen in Ried (900 mtr) fiets je via de kabelbaan en het zwembad naar Prutz (884 mtr). Daar begint de eigenlijke klim, de afstand tot de gletscher is nog 39 kilometer. Net voorbij Prutz fiets je over een mooie verharde weg door de smalle ingang van het dal. Links en rechts torenen hoge bergwanden boven de weg uit. De 'Faggenbach' leidt de weg. De stijgingspercentages zijn hier nog bescheiden, toch is het raadzaam om jezelf hier te sparen waneer je weet wat er allemaal nog komt. Nog 35 kilometer te gaan. Dan na zo'n zes kilometer slaat de schrik ineens in de benen. Het kleinste verzet staat er al op en het is even zwaar doortrekken! Boven aan de helling gekomen staat een bord aan de andere kant van de weg met daarop het stijgingspercentage: 14%. Dat stelt gerust, met zo'n percentage mag het ook wel even wat zwaarder zijn...Het dal wordt langzamerhand wat breder en we passeren nu wat weilanden en komen in de buurt van de grootste plaats in het dal, Feichten (1280 mtr). Tot aan Feichten fietst het makkelijk, grotendeels vlak en af en toe zelfs wat dalend. Direkt na Feichten bevind zich het tolstation, waar elke auto 19 euro af moet rekenen om verder te mogen op de weg, die vanaf hier 'panoramaweg' heet. De beek komt nu aan de rechterkant van de weg wat dieper te liggen en je fietst hier door een stuk bos. Hier wordt het klimmen wat serieuzer, het klimmen gaat nu in wat langere stukken met percentages tussen de 5 en 10%. Hier kun je voor het eerst lekker in een ritme komen.
Dan, na bijna anderhalf uur fietsen, verschijnt de stuwdam. Deze stuwdam (1961-1965) is de hoogste uit natuursteen opgebouwde dam van Europa, en kondigt een aantal makkelijke kilometers langs het stuwmeer (Gepatschstausee) aan. Maar voor het zover is moet eerst even fel geklommen worden. Vlak voor de dam draai je naar links de eerste haarspeldbocht van het traject op (nr. 29) en er volgen er nog drie naar de kroon van de dam, 130 meter hoger gelegen dan het dal. Na de laatste bocht moet een kort stuk van 18% overwonnen worden. Bovenop de dam staan veel dagjesmensen bij mooi weer te genieten van het uitzicht. De Gepatschstausee is zes kilometer lang en heeft een inhoud van 138 miljoen kubieke meter water. Je hebt hier de keuze om links of rechts langs het stuwmeer te rijden, ik koos de linkerkant. Alhoewel het gemotoriseerde verkeer hier ook langs mag heb ik beide jaren geen enkele last van drukte of hinder gehad. Langs het stuwmeer is de weg wat glooiend en de benen kunnen hier even ontspannen. Na het stuwmeer begint de klim pas echt. Je ziet de weg direkt al steil omhoog gaan met een drietal haarspeldbochten van zo'n 10%. Op 1991 meter aangekomen kom je bij het 'Gepatschhaus'. Dit is van oorsprong een kapel, gebouwd in 1894, waar berggidsen alvorens het hooggebergte in te gaan voor gebed terecht konden. Daarna is het weer even dalen en steken we weer in een bocht naar rechts de beek over. Een bord met daarop '12%' kondigt het tweede deel van de klim aan, en dit is heel andere koek. Er zal vanaf nu geen rustmoment meer komen. De bochten volgen elkaar snel op terwijl je tussen de rotswanden naar boven slingert. Dit is een heerlijk stuk klimmen waarbij je telkens van richting verandert en het gevoel hebt dat je lekker opschiet. Het blijft telkens zo rond de 10-12%. De enige mogelijkheid om de benen wat rust te gunnen is de bochten helemaal aan de buitenkant te rijden. Maar boven de boomgrens aangekomen verdwijnen ook de bochten.
Het is nu steil klimmen op lange, zware rechte stukken. En waar de klim bijna afgelopen leek moet je nu echt wat over hebben. Na elke bocht volgt een ontmoedigend lang steil stuk naar de volgende bocht, die vaak nog niet eens te zien is. Onderweg passeer je op een gegeven moment de Weissee. Dat blijkt maar een heel klein plasje te zijn, ik had me er een echt meer van voorgesteld. Verder omhoog nu, en nu wordt het echt zwaar. De top is nog niet in zicht en komt ook niet in zicht. De laatste kilometers naar de top zijn langer dan lang. De eerste sneeuw verschijnt langs de weg. De bodywarmer kan dus wat verder dicht en de sneeuw biedt net even wat afleiding om de top te gaan halen. Die top, eigenlijk het grote restaurant met parkeerplaats, bereik je heel plotseling direkt na de laatste haarspeldbocht, en je bent op een hoogte aangekomen van 2750 meter.
Dan is het tijd om te gaan dalen. De eerste lange rechte stukken zijn vrij eenvoudig te dalen, in ieder geval overzichtelijk, maar het wegdek is niet zo best. Snelheden van rond de 60 km/u zijn wel te halen. In het stuk tussen de rotswanden liggen de bochten veel dichter op elkaar, en hier is het echt oppassen geblazen, je kunt hier ineens worden verrast door een haarspeldbocht! Voorzichtigheid is hier dus op zijn plaats om niet een bocht te missen.. Langs het stuwmeer is het weer vlak en moeten de benen weer even wat werken. Na de stuwdam, in het bos naar Feichten is de weg mooi en overzichtelijk, hier is de 70 km/u goed haalbaar. En alhoewel ik twee uur en drie kwartier geklommen heb gaat de afdaling in minder dan een uur. Aangekomen in Prutz is de tocht dan voltooid. Het is een absolute aanrader voor de fanatiekere fietser, een echte uitdaging met prachtig natuurschoon onderweg. Het is wel zaak je in het begin wat te sparen, dit heb je in het loodzware laatste stuk wel nodig.