Schlegeisspeicher
Schlegeis, een stuwmeer achter Mayrhofen zag ik op meerdere fietssites staan als potentieel interessante klim. Natuurlijk ben ik niet op vakantie om alleen maar te fietsen, dus een must is het niet. Maar als de familie besluit met de auto naar de Schlegeisspeicher te gaan, omdat het er mooi wandelen zou zijn, tja wat doe je dan? Een kwartier later heb ik mijn fietskleren aan en en vertrek vanuit Kaltenbach richting Mayrhofen. Een beetje onvoorbereid, dat wel. Eten en drinken genoeg, maar van de klim weet ik eigenlijk niet veel. Het eerste stuk fietsen is mooi.
Vanuit kaltenbach is het nog een kilometer of 25 naar Mayrhofen en dat gaat door het dal. Het gaat een beetje glooiend en de zon schijnt lekker. Bij Mayrhofen aangekomen is het even zoeken naar de juiste weg. Ik beland op een brede weg en het begint behoorlijk omhoog te lopen. Ik twijfel echter, is dit wel de goede weg? Ik probeer me voor te stellen hoe de dalen ongeveer lopen en bedenk me op tijd. IK blijk op weg naar Hintertux, en dat is niet de bedoeling vandaag. Terug dus, en direct voor in Mayrhofen zie ik nu de juiste afslag, die naar Ginzling. Na een stuk vals plat wordt het er echter niet duielijker op Ginzling wordt met een bord zowel naar links als rechtdoor aangegeven. Wat te doen? Ik zie links van me een soort haarspeldbocht en een rijtje wachtende auto's. Dat zal dan wel de juiste weg zijn.
>
Ik slalom langs de auto's en zie een stoplicht dat op groen springt, direct gevolgd door een haarspeldbocht naar rechts. Ik zet even aan en vlieg ineens een tunnel in waarvan ik het einde niet kan zien. De auto's achter me dringen aan want ze kunnen me niet passeren in de nauwe, in de rotswand uitgehouwen tunnel. Ik stap af en maak gebruik van de kleine ruimte tegen de rotswand om de auto's te laten passeren. Als de laatste auto is gepasseerd wordt het stil. Ik stap de fiets weer op, overtuigd van het feit dat achter de volgende bocht het licht gaat verschijnen. Maar nee. En achter de volgende bocht, en de volgende evenmin. Ik realiseer me dat het stoplicht waar ik voor stond te wachten dus waarschijnlijk ook bij de uitgang van de tunnel zal staan en ik dus tegenliggers kan verwachten. Het stijgt de hele tijd al zo'n 5% en ik stap weer af om ruimte te maken voor de tegemoetkomende auto's in de verte. Uiteindelijk blijkt de tunnel 3 kilometer lang. Gekkenwerk. Ik heb al zo'n hekel aan tunnels (althans met de fiets), en dat was echt een beproeving. Uiteraard is het ook verboden om hier te fietsen. Ik heb het bordje aan het begin van de tunnel gemist wat de lengte aangaf. De juiste weg naar Schlegeis voor fietsers is dan ook rechtdoor door de Schlucht naar boven, blijkt later. Kortom, voor wie van plan is deze klim ook te doen, ga absoluut niet door de tunnel, het is gevaarlijk en niet leuk.
Dan komt de stuwdam in beeld, die het laatste deel van de klim aankondigt. Ja het is hier mooi, ik fiets langs een hoge waterval rechts waar veel mensen stoppen om een foto te maken. Ik ga door en start het laatste stuk van de klim, de haarspeldbochten naar de kroon van de dam. Dat loopt lekker en heerlijk in de zon. In de allerlaatste bocht nog een kleine tunnel om het af te leren en we zijn boven. Het stuwmeer is prachtig en vergoed veel. Ik zoek de auto van mijn familie op en leg de fiets achterin om me vervolgens bij hen te voegen en er een gezellige middag van te maken.
